Rada Unii Europejskiej

W ramach tej instytucji ministrowie ze wszystkich państw UE spotykają się, aby przyjmować akty prawne i koordynować politykę w poszczególnych obszarach.

Do zadań Rady Unii Europejskiej należy:

  • Uchwalanie aktów prawnych UE

Rada i Parlament wspólnie podejmują ostateczną decyzję w sprawie nowych aktów prawnych UE zaproponowanych przez Komisję.

  • Koordynacja polityki gospodarczej

Państwa członkowskie UE postanowiły kształtować ogólną europejską politykę gospodarczą, której koordynacją zajmują się ministrowie gospodarki i finansów poszczególnych państw.

Kolejnym celem jest stworzenie większej liczby miejsc pracy oraz usprawnienie funkcjonowania systemów edukacji, opieki zdrowotnej i opieki społecznej. Chociaż każde państwo odpowiada za własną politykę, mogą one uzgadniać wspólne cele i dzielić się swoimi doświadczeniami.

  • Zawieranie umów międzynarodowych

Rada podpisuje w imieniu UE umowy dotyczące różnych zagadnień, takich jak ochrona środowiska, handel, rozwój, przemysł włókienniczy, rybołówstwo, nauka, technika i transport.

  • Zatwierdzanie budżetu UE

Rada wspólnie z Parlamentem Europejskim podejmuje decyzję o środkach, które UE może wydać w danym roku.

  • Określanie kierunku polityki zagranicznej i polityki obrony UE

Rządy państw członkowskich sprawują niezależną kontrolę w tych obszarach, lecz współpracują przy kształtowaniu wspólnej polityki zagranicznej i obronnej (znanej jako „wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa"). Rada stanowi główne forum tej współpracy.

Unia nie posiada sił zbrojnych. Aby pomóc jej w szybszym reagowaniu na konflikty międzynarodowe i klęski żywiołowe, niektóre państwa UE udostępniają jednak swoje wojska siłom szybkiego reagowania, których zadania ograniczają się do pomocy humanitarnej, operacji ratunkowych i misji pokojowych.

  • Koordynacja współpracy między sądami i organami policji państw członkowskich

Obywatele UE powinni mieć równy dostęp do wymiaru sprawiedliwości w dowolnym miejscu w Unii. W Radzie ministrowie sprawiedliwości dążą do tego, aby wyroki sądowe wydane w jednym państwie UE - na przykład w sprawach rozwodowych - były uznawane we wszystkich innych państwach UE.

Ministrowie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych koordynują kontrolę zewnętrznych granic UE oraz walkę z terroryzmem i międzynarodową przestępczością zorganizowaną.

 

Rada nie ma stałych członków. Na każde posiedzenie Rady wszystkie państwa wysyłają ministrów odpowiedzialnych za obszar polityki będący tematem dyskusji - np. ministrów środowiska na posiedzenia dotyczące kwestii związanych ze środowiskiem. Posiedzenie w takim składzie jest wówczas określane jako Rada ds. Środowiska.

Stałego przedstawiciela posiada rada ministrów spraw zagranicznych - jest nim Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa.

Wszystkim innym posiedzeniom Rady przewodniczy odpowiedni minister kraju, który wówczas sprawuje rotacyjną prezydencję w Unii Europejskiej.

Na przykład posiedzeniom Rady ds. Środowiska w czasie prezydencji estońskiej będzie przewodniczył estoński minister środowiska.

Przewodnictwo w Radzie UE 2011-2020

  • Węgry: styczeń - czerwiec 2011 r.
  • Polska: lipiec - grudzień 2011 r.
  • Dania: styczeń - czerwiec 2012 r.
  • Cypr: lipiec - grudzień 2012 r.
  • Irlandia: styczeń - czerwiec 2013 r.
  • Litwa: lipiec - grudzień 2013 r.
  • Grecja: styczeń - czerwiec 2014 r.
  • Włochy: lipiec - grudzień 2014 r.
  • Łotwa: styczeń - czerwiec 2015 r.
  • Luksemburg: lipiec - grudzień 2015 r.
  • Holandia: styczeń - czerwiec 2016 r.
  • Słowacja: lipiec - grudzień 2016 r.
  • Malta: styczeń - czerwiec 2017 r.
  • Wielka Brytania: lipiec - grudzień 2017 r.
  • Estonia: styczeń - czerwiec 2018 r.
  • Bułgaria: lipiec - grudzień 2018 r.
  • Austria: styczeń - czerwiec 2019 r.
  • Rumunia: lipiec - grudzień 2019 r.
  • Finlandia: styczeń - czerwiec 2020 r.

Głosowanie

  • Wszystkie dyskusje i głosowania są jawne.
  • Decyzje wymagają zazwyczaj podwójnej większości:
    • 55 proc. krajów (przy aktualnej liczbie 28 państw członkowskich jest to 15 krajów)
    • reprezentujących co najmniej 65 proc. ogółu ludności UE.

Zablokować decyzję mogą co najmniej cztery kraje (reprezentujące co najmniej 35 proc. ogółu ludności UE).

  • Wyjątek - W przypadku tematów newralgicznych, takich jak te związane np. z polityką zagraniczną lub podatkami, wymagana jest decyzja jednogłośna (wszystkich krajów).
  • Zwykła większość wymagana jest w przypadku kwestii proceduralnych i administracyjnych.

Strona internetowa Rady Unii Europejskiej